نوار کاست موسیقب شاد سینت پاپ Eddy Grant 1984 چهار ترانه Hit

نوار کاست موسیقی " Eddy Grant 1984 " با اسم آلبوم ( Going for the Broke ) در سبک موسیقی شاد Electronic/Synth-pop/Reggae که یکی از بهترین و معروفترین آثار این خواننده در دهه هشتاد بود که دارای سه ترانه Hit پرفروش به اسامی Romancing the Stone و Till I Cant Take Love No More و Boys in the Street بود که هر سه این ترانه ها در جدول موسیقی پرفروش آمریکا جای گرفتند .  ادی گرانت از طریق تفسیرهای سیاسی-اجتماعی فرهنگ و دستاوردهای سیاهپوستان معاصر به عنوان یک مروج پر سر و صدا شناخته شده است. روش دقیق ضبط ادی تا حد زیادی مسئول شهرت اوست - او تک تک سازها را نواخته است، تک تک قطعات آوازی را خوانده و هر قطعه را در تمام آلبوم های انفرادی خود تولید کرده است - واقعیتی زمان بر و کمتر شناخته شده، که فقط یک مرد چشم انداز متعهدانه او می تواند به سختی به وجود بیاید .

ادی گرنت که در کشور کارائیب گویان متولد شد، در دوران کودکی خود با صداهای متمایز موسیقی آفریقایی و هندی که بومی گویان است همراه با موسیقی کشورهای اطراف مانند سورینام و به ویژه ترینیداد و توباگو قرار گرفت. در دوران پیش از نوجوانی، پدر موسیقیدانش خانواده را به شهر کنتیش در شمال لندن نقل مکان کرد. در محیط سخت و پس از جنگ در حومه شهر، او در معرض راک اند رول موسیقی چاک بری و صحنه نوپای موسیقی پاپ قرار گرفت. این ترکیب اولیه از تأثیرات پاپ قومی و تجاری با تأسیس گروه Equals، احتمالاً بهترین و مطمئناً اولین لباس پاپ/راک چند نژادی برای دستیابی به شهرت بینالمللی، به اوج خود رسید. گروه Equals با کلاسیک خود Baby Come Back در صدر جدول قرار گرفتند و با ادی به عنوان ترانه سرا، نوازنده اصلی گیتاریست و تهیه کننده، در 18 ماه بعد به 10 موفقیت برتر دیگر رسیدند.

در سن 23 سالگی، فشارهای برنامههای پرتنش ضبط و تورهای او تاثیر خود را گذاشت. ادی گرنت یک گیاهخوار  سرسخت بود، اما دچار حمله قلبی شدید شد که او را وادار کرد تا ارزیابی بزرگی از آینده خود انجام دهد. او تمام فعالیت های تور را لغو کرد و در نهایت مجبور شد گروه موسیقیش یعنی The Equals را ترک کند. در طول دورهی دروننگری بعدی، ادی استودیوی ضبط خود را افتتاح کرد تا با سرعت خود ضبط کند و به پرورش حرفه هنرمندان دیگری که کشف کرده بود کمک کند. متعاقباً، در طول دهه 1970، او روندی را آغاز کرد که اکنون در آلبومهای اخیرش متبلور شده است تا تأثیرات پاپ، راک و سول اولیه را با موسیقی کالیپسوی کشورهای کارائیب و ریتمهای آفریقایی دوران کودکیاش ادغام کند و ترکیبی منحصر به فرد را تشکیل دهد. صدای تاثیرگذار موسیقی سوکا.

گرنت چیزی را ضبط کرد که عموماً توسط آگاهان به عنوان اولین رکورد موسیقی سوکا به نام سلام آفریقا شناخته می شود و این یک قدیمی طلایی کلاسیک در بسیاری از نقاط جهان است که توسط طرفداران موسیقی سوکا زندگی می کنند. او با موفقیت هنرمندان برجسته Soca مانند Gabby، Superblue، Black Stalin، David Rudder و Grynner را پرورش داده است و به لطف حمایت ادی گرنت، موسیقی سوکا اکنون از محبوبیت فزاینده ای در تمام گوشه و کنار جهان برخوردار است.

اشتیاق و ارادت گرنت به میراث موسیقی خود ادامه دارد. او اخیراً رکوردها و کاتالوگهای آهنگ افسانههای کالیپسو را به دست آورد: ترانه های «گنجشک توانا»، «شیر خروشان» «آتیلا هون» و «لرد کیچنر» در میان انبوهی از کالیپسونیهای کلاسیک بزرگ از دوران طلایی کالیپسو، تا شخصاً این میراث موسیقایی تاریخی و مهم را حفظ کرده و به مخاطبان بیشتری معرفی کند. این علاقه پرشور به ریتم آفریقایی و سوکا، و سبک فردگرایانه او تأثیری ماندگار بر طیفی از هنرمندان دیگر گذاشته است، از جمله Sting، UB40، The Rolling Stones، و حتی The Clash که فیلم «Police on my Back» او را پوشش داد. آلبوم مشهور آنها Sandinista.

از نظر تجاری، نیمه اول دهه 1980 برای ادی گرنت بسیار موفق بود. در کمتر از چهار سال، او هشت تک آهنگ مهم بینالمللی منتشر کرد، از جمله آهنگ شماره 1 آمریکا - Electric Avenue، I Dont Wanna Dance و Romancing the Stone. در آن زمان او لیبل خود را به نام Ice Records تأسیس کرده بود که با آن با زیرکانه از دامهای بسیاری از لیبلهای مستقل که مدتها پیش تشکیل شده بود، شکست خورده و فراموش شده بود، با استفاده از گهگاه به ماهیچههای توزیع شرکتهای بزرگ (مانند فونوگرام، ویرجین، RCA، CBS، EMI و Warner) بدون از دست دادن کنترل موسیقی یا سرنوشت خود.

هنگامی که فشار اواسط دهه هشتاد موفقیت انفرادی او دوباره تهدید به خطر انداختن برنامه اجرای جدید تعریف شده او شد، ادی خانواده خود را به کارائیب بازگرداند، نه به زادگاهش گویان، بلکه به عنوان سازش با واقعیت تجاری، به جزیره باربادوس. ، جایی که ارتباطات با دنیای خارج در آن زمان بسیار توسعه یافته بود.

در اینجا، او دوباره یک مجموعه استودیوی ضبط تجاری به نام موج آبی ساخت که مشتریان آن میک جگر، رولینگ استونز، استینگ و الویس کاستلو بودند. اینجا جایی ابود که رولینگ استونز برای تور بزرگ «چرخهای فولادی» خود آماده شدند. گشت و گذار او از این پناهگاه موقت عمدتاً برای اجرای زنده در رویدادهایی مانند نمایش استادیوم Sport Aid، کنسرت های نوآورانه در یوگلسلاوی، مجارستان، کوبا و آمریکای جنوبی و کنسرت وداع با GLC بوده است که او در تیتر یک سواحل رودخانه تیمز در لندن.

طلوع هزاره جدید او را دید که از طریق ماهواره به سایر نقاط جهان اجرا می کرد، از رویدادی که در توباگو به نام جشن Ringbang 2000 Today برگزار شد. با این حال، استودیوی او در مرکز تلاش او برای ضبط، تبلیغ و بازاریابی کلاسیک Calypso، Soca و Ringbang است. این ژانر جدید که کارائیب را طوفانی کرده است. یک مفهوم موسیقی کارائیب مشخص که گرانت آن را توسعه داده است، که او به راحتی آن را به عنوان پلی بین ریتم ها، متمرکز کردن توجه شخص بر ریتم و نقشی که در سطح بین المللی ایفا می کند تعریف می کند. آنها یکی می شوند و تمام مرزهای جغرافیایی را به چالش می کشند.» همچنین با خود فلسفه ای دارد که برای مردم کارائیب به ویژه جوانان مفهوم سازی شده است، اگرچه ممکن است برای هر گروهی از مردم به کار رود.

در طول چهارده سال گذشته، ادی گرنت با جدیت تمام کاتالوگ های قدیمی کالیپسی بزرگانی به دست آورده است. در همان زمان، این برچسب تعدادی از داغترین شخصیتهای Soca و Ringbang امروز را امضا کرده است. همانطور که گرانت با مشکلات روزمره راه اندازی یک شرکت ضبط سودآور به عنوان رئیس و مدیرعامل شرکت خود دست و پنجه نرم می کند، باید با کابوس های فروش، تبلیغات و بازاریابی، که پیامد مستقیم جنبه سنتی فصلی کلاسیک کالیپسو، سوکا و رینگ بانگ است، مقابله کند. او ادعا می کند که دزدان دریایی موسیقی در دریای کارائیب و ایالات متحده بزرگترین مقصر هستند و کیفیت تولید و بسته بندی را پایین نگه می دارند. با این حال، او عاشقانه به هنرمندان و موسیقی منطقه متعهد است و معتقد است که با مدیریت صحیح، این هنرمندان در نهایت می توانند از هنر خود سود ببرند.

آیس رکوردز با دفاتری در باربادوس، لندن و آمریکا، در چند سال کوتاه به برترین برند بین المللی کلاسیک کالیپسو، سوکا و رینگ بانگ تبدیل شد. این شرکت تهاجمی است و تحقیقات بازاریابی مستمری انجام می دهد تا مشخص کند چه چیزی باعث می شود این ژانرها، آخرین موسیقی انگلیسی زبان بدون بهره برداری در جهان، به مگا موفقیت هایی تبدیل شوند که مطمئناً سزاوار آن هستند.