نوار کاست اورجینال پرسی ( بدون پیچ ) چاپ درجه یک بلو آید سول Steve Winwood 1990 با دفترچه اشعار پنج برگ تاشو و دورو حاوی متن اشعار ترانه ها

نوار کاست اورجینال درجه یک پرسی ( بدون پیچ )  با کیفیت صدای عالی و در حد نو " Stevie Winwood 1990 " با اسم آلبوم ( Refugees of the Heart ) و سبک موسیقی Blue Eyed-Soul/Rhythm and Blues  که توسط خواننده کهنه کار انگلیسی فوق اجرا و منتشر شد . نوار کار Virgin Records ( ویرجین رکوردز ) یکی از بهترین شرکتهای ضبط موسیقی اروپاست .

نوار  1990 Steve Winwood  ( استیو وین وود ) با اسم آلبوم ( Refugees of the Heart ) در سبک موسیقی ( Blue-Eyed Soul ) استیو وینوود، خواننده راک بریتانیایی، در سنی که بیشتر مردان جوان هنوز در کلاسهای دبیرستان شرکت میکنند، به طور حرفهای موسیقی میساخت. وینوود بهعنوان عضوی از گروه Spencer Davis، Traffic و Blind Faith و اکنون بهعنوان یک هنرمند انفرادی موفق آهنگهای بسیار متنوعی را بر اساس پیوندی از بلوز، فولک، راک تجربی و ریتم اند بلوز تولید کرده است. شناختهشدهترین آهنگهای پاپ او همگی از سال 1981 منتشر شدهاند و آلبومهای او، Arc of a Diver (1981)، Talking Back to the Night (1982) و Back in the High Life (1986) همگی برنده نشان پلاتینیوم شدهاند. . دیوید فریک در مجله رولینگ استون می نویسد: «این که وین وود... با کمترین اشکال از طریق شکوه دهه 1960 عبور کرده است، در  لعاب لطیف، خوش اخلاق و رمانتیک کیبرد الکترونیکی کارهای اخیر او مشهود است. Arc of a Diver and... Talking Back to the Night، الحاقات منطقی با تکنولوژی بالا از ترکیب اصلی ریتم و بلوز آمریکایی و سنت های کلاسیک و فولکلور اروپایی با ترافیک وینوود هستند.

وین وود به سختی می تواند زمانی را به خاطر بیاورد که در مقابل تماشاچیان آواز نخوانده باشد. او پسر یک کارگر ریخته گری بود و در بیرمنگام، یکی از خانواده ای از نوازندگان آماتور، بزرگ شد. در شش سالگی، وین وود پیانو می زد. او سال بعد برای اولین کار حرفه ای خود به یک گروه کر کلیسای انگلیکن پیوست. او به مجله People گفت: «من برای هر عروسی یک شیلینگ می گرفتم. آن زمان بود که برای اولین بار متوجه شدم که می توان از آواز خواندن پول درآورد. تکالیف مدرسه هیچ جذابیتی برای وین وود نداشت. موسیقی محبوب آن روز، به ویژه بلوز آمریکایی و صدای رو به رشد راک اند رول او را درگیر کرده بود. در یازده سالگی به یک گروه اسکیفل پیوست و در پانزده سالگی برای همیشه مدرسه را رها کرد تا به برادر بزرگترش در یک گروه راک به نام Spencer Davis Group بپیوندد.

وینوود نوجوان برای گروه اسپنسر دیویس، خوانندگان اصلی و ریفهای ارگ را ارائه کرد و آن را به یک جفت تکآهنگ پرطرفدار، «Gimme Some Lovin» و «Im a Man» هدایت کرد. به گفته لیلیان روکسون در دایره المعارف راک لیلیان روکسون، این صدای وینوود، آهنگهای او، ارگ و پیانوی او بود که باعث شد گروه اسپنسر دیویس اوج بگیرد. آنقدر سیاه و قوی که برای عادت کردن به این واقعیت که آنها از یک بچه انگلیسی هفده ساله از بیرمنگام آمده اند، نیاز به تطبیق زیادی داشت.

در سال 1967 وین وود گروه اسپنسر دیویس را ترک کرد و گروه خود را راه اندازی کرد. او با کریس وود، دیو میسون و جیم کاپالدی Traffic را تشکیل داد، یک گروه تجربی پاپ روانگردان که از موسیقی جاز، سول، بلوز و فولک الهام گرفت. اولین آلبوم Traffic، Mr. Fantasy، شامل دو آهنگ بریتانیایی، Paper Sun و Hole in My Shoe بود. یکی از همکاران Rolling Stone Record Guide می نویسد: «در بهترین حالت، Traffic گروهی بود که می شد با آن حساب کرد. دو آلبوم اول Traffic، کلاسیک های اواخر دهه شصت هستند، ترکیبی التقاطی... که چند زبانی بود بدون اینکه زیاده روی شود. متأسفانه، اعضای Traffic سلیقه های موسیقی متفاوتی داشتند و گروه در طول هفت سال فعالیت خود بارها پرسنل خود را تغییر می داد. خود وینوود در سال 1970 برای مدت کوتاهی از Traffic کنارهگیری کرد تا با Blind Faith (یک ابرگروه متشکل از Winwood، Eric Clapton، Ginger Baker و Rick Gretch) اجرا کند، اما او برای برش چندین آلبوم از جمله آلبوم 1974 When the Eagle Flies بازگشت.وینوود در سال 1974 به صورت انفرادی به استودیو ضبط صدا رفت و استودیوی ضبط شخصی خود را در مزرعه پنجاه جریبی خود در گلوسسترشایر ساخت. با گذشت سالها به نظر میرسید که او تقریباً در حال بازنشستگی بود، اما در عوض سخت روی ترانه های جدید کار میکرد، هر قطعه را خودش در استودیوی خود میگذاشت و فقط با یک غزل گاه به گاه کمک میپذیرفت. در سال 1977 استیو وینوود را به فروش غیرقابلشور عرضه کرد. وینوود به People گفت که اولین تلاش انفرادیاش دفن شد و زمانی که زمان انتشار آلبوم بعدی فرا رسید این یک موقعیت ساختگی بود. اگر آلبوم Arc of a Diver نبود، ممکن بود راننده تاکسی شوم . در واقع، Arc of a Diver در سال 1980، با تک آهنگ موفقش While You See a Chance موفقیت بزرگی هم در انگلیس و هم در آمریکا به دست آورد حتی وقتیکه وین وود از اجرای تور امتناع کرد.

 او می گوید که او زمان زیادی را در مزرعه خود می گذراند، زیرا او یک کمال گرا بود که آلبوم ها را بسیار بسیار آهسته می سازد.  من فقط در تصویر غالب راک نمی گنجم. من هرگز آن نگرش را که برخی از گروههای دیگر داشتند کاملاً درک نکردم یا نداشتم. ما هرگز مانند گروههای دیگر آن دوره درگیر خراب کردن اتاقهای هتل، مهمانیهای نبودیم.»

دهه 1980 دوره تجدید حیات وین وود بوده است. به نقل از لیزا رابینسون در Vogue، هنرمند به راحتی در بالای پانتئون راک نشسته است، یک بازمانده برازنده از ... تعداد فوق العاده ای تعداد سال در تجارت موسیقی. وینوود Arc of a Diver را با دو آلبوم پلاتینیوم دیگر به نامهای Talking Back to the Night و Back in the High Life دنبال کرده است و حتی پس از سیزده سال دوری از جاده، یک تور کنسرت را برپا کرده است. او به رولینگ استون گفت: بیشتر و بیشتر، من می بینم که راک اند رول فقط به انرژی و روحیه جوانی برای آن نیاز ندارد، بلکه به یک هنر و تجربه برای انتقال آن نیاز دارد.

وین وود گفت که امروز هدفش ساختن موسیقی است که دوست دارد، امیدوار است که مخاطبان نیز آن را دوست داشته باشند. او گفت: «نکته برای من این است که از طریق کاری که انجام میدهم به مردم برسم. ... اگر موسیقی بسازم که مردم با آن ارتباط برقرار کنند و لذت ببرند ، برای من خوب است. او در High Fidelity توضیح داد: من سعی می کنم مخاطب را هدف قرار ندهم. این می تواند خطرناک باشد ممکن است شما فقط از دست بدهید، و بعد چیزی به دست نیاورید. من اساساً آلبوم می سازم زیرا دوست دارم آنها را بسازم. آلبومهای موفقی هم میسازم، اما من آنها را برای گوش خودم میسازم به این امید که دیگران هم چیزهایی را دوست داشته باشند.» وین وود نتیجه گرفت که راک اند رول یک سرگرمی است، و واقعاً این چیزی است که همیشه بوده است.اکه هشتمین آلبوم  خواننده ترانه سرای بریتانیایی یاد شده بود که دارای ترانه  Hit به اسم ( One And Only Man ) بود که این ترانه مستقیما در صدر چارت موزیک راک انگلستان قرار گرفت و مقارن با زمانی بود که Jim Capaldi از گروه موسیقی ( Traffic ) بعنوان یک ترانه سرا به تیم ترانه سرایی Steve Winmwood برگشته بود . ترانه In The Light Of Day در باره نلسون ماندلا بود . Stephen Lawrence Winwood نام کامل این خواننده موسیقیدان انگلیسیت که سبک موسیقی اش بسیار گسترده است و شامل Progressive Rock Bluye-Eyed Soul Rhythm & Blues Blues Rocxk Pop Rock Jazz بود . یکی از نوازندهای ماهر انواع سازهای موسیقی مثل کیبرد جاز و گیتار ماندولین و ساکسفون گیتار باس بود که قبل از فعالیت بصورت خواننده انفرادی یکی از اعضای کلیدی باندهای موسیقی Spencer Davis Group و Blind Faith و Traffic حضور داشت . بعنوان یکی از اعضای گروه موسیقی Traffic نامش در سال 2004 در تالار مشاهیر راک اند رول ثبت شد . در سال 2005 هم مفتخر به نشان BMI در مراسم اهدای جوایز سالیانه همین جایزه و با عنوان تاثیر پایدار بر نسلهای از آهنگسازان شد . این خواننده نوازنده برنده دو جایزه Grammy شده و مجله موسیقی Rolling Stone نامش را در جایگاه یا رتبه 33 در بین 100 هنرمند برتر تاریخ موسیقی از دیدگاه این مجله معرفی کرد . در سال 1988 و 1989 از طرف آکادمی موسیقی انگلستان بعنوان بهترین خواننده سال کاندید شد و در سال 2011 جایزه Ivor Novello را از طرف آکادمی بریتانیایی ترانه سرایان نویسندگان آهنگسازان برای ترانه های برجسته اش دریافت کرد .