آلبوم موسیقی محلی Van Morrison 2005 سومین آلبوم پرفروش

آلبوم موسیقی " 2005 Van Morrison " با اسم آلبوم ( Magic Time ) در سبک موسیقی Folk Rock/Blue Eyed-Soul از خواننده اهل ایرلند شمالی  که جز قدیمیهای دنیای موسیقیست  . ( سومین آلبوم پرفروش چارت انگلیس )  این آلبوم جز کارهای بسیار موفق Van Morrison با لیبل شرکت Geffen Records می باشد . در آمریکا در جایگاه بیست و پنجم جدول موسیقی بیلبورد یا US Billboard Charts قرار گرفته و در جدول موسیقی انگلستان شماره سوم جدول موسیقی انگلستان یا UK Charts . بر طبق اظهارت و اعلام SoundScan این آلبوم تا پایان سال 2005 میلادی 252000 نسخه یا واحد از رویش در آمریکا بفروش رسیده . مجله موسیقی Rolling Stone این آلبوم را شماره 17 از میان 50 آلبوم پرفروش سال 2005 اعلام کرد . 

ون موریسون، به طور کامل با نام کامل سر جورج ایوان موریسون،  خواننده، ترانهسرا و ساکسیفونساز ایرلندی که در اواسط دهه 1960 در گروههای متوالی، به ویژه آنها، نواخته است. حرفه انفرادی طولانی، متنوع و به طور فزاینده ای موفق.

موریسون در یک خانواده پروتستان طبقه کارگر در بلفاست متولد شد. او که از طریق مجموعه آلبوم های پدرش با بلوز و جاز آشنا شد و با ساکسیفون، گیتار و سازدهنی آشنا شد، در اواسط نوجوانی شروع به نواختن در گروه های موسیقی کرد. هنگامی که او برای اولین بار در سال 1965 در مقابل تماشاگران تلویزیون بریتانیا ظاهر شد و با تنظیم مجدد هیجان انگیز یک آهنگ بلوز قدیمی (Big Joe Williamss Baby Please Dont Go)، واضح بود که موریسون متفاوت است. برخلاف رقبای خود، مانند میک جگر یا اریک بردن، به نظر میرسید که او تمایلی به نگاه تماشاگران ندارد. شور و اشتیاق پشت لکنت زبان او آشکار بود، اما به نظر می رسید که به جای دیگری هدایت می شد.موریسون بیش از هر کس دیگری فارغالتحصیل شدن خواننده راک را از یک سرگرمی ساده به چیزی تیرهتر، پیچیدهتر و کمتر مستعد مکانیسمهای کنترل صنعت موسیقی نشان داد. او یکپارچگی بلوزهای قدیمی و اراده شاعران را تحسین می کرد، و بیزاری اش از قدردانی، الگوی مفیدی برای چهره های بعدی مانند الویس کاستلو و جان ملنکمپ بود، که در اشکال مرتبط با بدجنسی تجارت می کردند. همچنین وقتی مشخص شد که علی رغم موفقیت ترانه «Brown Eyed Girl» - یک تکه زیبا از موسیقی ریتم و بلوز رده بالا که اولین تک آهنگ او پس از ترک Them در سال 1967 و نقل مکان به آمریکا بود، او طرفداران کوچک اما فداکاری را برای او به ارمغان آورد. - معیارهای معمول شغلی اعمال نمی شوند. در واقع، آن ضربه هرگز پیگیری نشد. در عوض، یک سال بعد او Astral Weeks را منتشر کرد، آلبومی با اصالت و خلاقیت شگفتانگیز که مرزهای موسیقی راک را گسترش داد. چرخه ای از آهنگ های نیمه بداهه گسترده با پشتوانه یک گروه آکوستیک شامل ویبرهارپ، فلوت، گیتار، بیس، درام، و بخش زهی کوچک، نه راک بود، نه فولک و نه جاز، و با این حال چیزی از هر سه بود. تقریباً در آن زمان نادیده گرفته شد، این اثر به عنوان یکی از مسحورکنندهترین و واقعاً شاعرانهترین آثار در تاریخ راک شناخته شد - به ویژه برای آهنگ کلاسیک آن، قطعه نه دقیقهای «مادام جورج»، که در آن موریسون به نوعی خلسه شاعرانه که کاملاً جدید در راک است دست پیدا کرد .

این حالت، به شدت تحت تأثیر نوشتههای جان دان، ویلیام بلیک، و ویلیام باتلر ییتس، قرار بود برای تحقیقات بیشتر در «به شیر گوش کن» (1972) و «پلکان وانلوس» (1982) وارد شود، اما مسیر آیندهاش. توسط Moondance (1970)، جانشین Astral Weeks، که در آن او یک گروه کوچک موسیقی ریتم اند بلوز را در پشت آهنگهای ساختارمند مستقر کرد، به وضوح نشان داده شد. ترانه عنوان بارزترین نمونه بود، اما در طول سالها توسط افراد مورد علاقه مانند شب وحشی و جکی ویلسون دنبال شد تا سبکی را دنبال کنند که بر کار تیم باکلی و بروس اسپرینگستین و دیگران تاثیر بگذارد. .

موریسون که بین کالیفرنیا، ایرلند و لندن حرکت می کرد، از سلیقه و واکنش عمومی نسبت به او غافل به نظر می رسید. او علاقه خود را به موسیقی ریشه های سلتیک خود با همکاری با بند د چیفتینز دنبال کرد، علاقه مادام العمر خود را به جاز با حضور در کلاب رونی اسکات در لندن گسترش داد و مجموعه ای از آهنگ ها را به سبک پیچیده خود نوشت که شواهد غیرقابل انکار از اشتیاق معنوی عمیق و برآورده نشده، انتشار آلبوم ها تقریباً سالانه تا قرن بیست و یکم. با این حال، او در بهترین حالت خود روی صحنه بود، جایی که میتوانست همه این رویکردها را با هم ترکیب، تطبیق و تقابل دهد، و عشق خود را به موهبتهای نوازندگان ماهر به نفع خود و نه کمتر، به نفع آنها جلب کند.

در سال 1993 موریسون به تالار مشاهیر راک اند رول معرفی شد، اما از شرکت در مراسم معارفه خودداری کرد. او در سال 1996  نشان (OBE) و در سال 2015 نشان شوالیه را دریافت کرد.