آلبوم موسیقی الکترونیک سینت پاپ Depeche Mode 2005

آلبوم موسیقی " 2005 Depeche Mode " ( تلفظ انگلیسی دپش مد تلفظ فرانسوی دیپش مد ) با اسم آلبوم  Playing The Angel در سبک موسیقی Electronic/Progressive Rock که یازدهمین آلبوم منتشر شده باند موسیقی بریتانیایی فوق است که در تاریخ 13 اکتبر این سال در ژاپن و 17 اکتبر سال 2005 در انگلستان توسط شرکت Mute Records و 18 اکتبر در آمریکا - مکزیک و کانادا توسط شرکت Sire Records و Reprise Records منتشر شد . آلبوم توسط توری بنام Angel Tour از طرف اینگروه برای علاقمندان و هواداران معرفی و حمایت شد .

اعضا عبارتند از: Vince Clarke ، سینت سایزر. اندی فلچر ، سینتی سایزر، سازهای کوبه ای. دیو گاهان ، خواننده اصلی، گیتار. مارتین گور ، سینتی سایزر، آواز. آلن وایلدر ، درام، سینت سایزر .دپش مود، گروهی از نوازندگان پاپ پست پانک که در دهه 1980 در زمینه موسیقی به کمک کامپیوتر پیشرفت کردند، طبق بیوگرافی گروه در MTV، به موفق ترین گروه الکترو سینت تبدیل شده اند. com Depeche Mode تقریباً از زمان اولین حضور خود در سال 1981 در انگلستان موفقیت زیادی کسب کرده است، اما در آمریکا، پیروان آن تا سال 1990 به یک هواداران قابل توجه محدود بود، زمانی که آلبوم Violator گروه را وارد جریان اصلی کرد. از آن زمان دپش مد برای قرار دادن تک آهنگ ها در 40 چارت برتر و فروش میلیون ها آلبوم با مشکل کمی روبرو بوده است. انتشار آلبوم های مانند Songs of Faith and Devotion، Ultra و Exciter به ادامه موفقیت گروه در دهه های 1990 و 2000 کمک کرد.

موفقیت این گروه بدون مصالحه یا تظاهر به دست آمده است - اعضای Depeche Mode خود را موزیسین پاپ می نامند و در آن قالب کاملاً راحت به نظر می رسند. در واقع، Depeche Mode یکی از معدود گروههایی بوده است که پاپ را با نوعی اعتبار القا کرده است. مارتین گور، ترانهسرا به مجله اسپین گفت: «بیشتر آهنگهای پاپ زندگی را آنطور که هست منعکس نمیکنند. شما نمی توانید همیشه خوشحال باشید. در طول زندگی حرفه ای خود، من سعی کرده ام آهنگ های جدی خوب و همچنین آهنگ های فرار بنویسم. می دانم که ما را متهم به افسردگی می کنند، اما ترانه های ما نیز دارای ویژگی خاصی هستند. اگر زندگی بد است، همیشه چیزی وجود دارد که به شما آرامش دهد. بیشتر گروههای پاپ تمایل دارند در کانون توجه قرار بگیرند و با مطبوعات محبت کنند. اعضای Depeche Mode تقریباً برعکس عمل میکنند - آنها عملکرد خود را برای عرصه اجرا ذخیره میکنند و در میان رسانهها چندان به نفع خود عمل نمیکنند. این بی میلی به صحبت کردن به صورت چاپی از اولین روزهای گروه در انگلستان نشات می گیرد .

Depeche Mode در خارج از لندن در سال 1980 با ترانه سرا وینس کلارک تشکیل شد. دیگر اعضای موسس عبارتند از مارتین گور، اندی فلچر و دیو گاهان که همگی در حومه لندن بزرگ شده اند. موسیقی راک نسل جدیدی از ماشینها را برای ساخت موسیقی ایجاد کرده بود - سینت سایزرها و شبیه سازهای درام - و اعضای Depeche Mode به سمت این ماشینها جذب شدند. گاهان به رولینگ استون گفت: «ما کار کاملاً متفاوتی را شروع کردیم. ما این سازها را گرفته بودیم چون راحت بودند. میتوانستید یک سینت سایزر را بردارید، آن را زیر بغلتان بگذارید و به یک کنسرت بروید. شما مستقیماً به PA وصل شدید. نیازی به عبور از آمپر نبود، بنابراین این کار را انجام دادید. نیازی به داشتن ون نیست. ما در قطارها به کنسرت می رفتیم.

این گروه همچنین نیازی به سالنی برای تمرین نداشت. در واقع، آنها حتی نیازی به کنار هم بودن نداشتند - اتاق خواب هر فردی می تواند به یک استودیو تبدیل شود. در عرض یک سال پس از تأسیس Depeche Mode، کلارک یک نوار دمو تهیه کرد و در تلاش برای یافتن یک شرکت ضبط بود. سرانجام گروه با یک شرکت مستقل بریتانیایی به نام Mute Records قرارداد امضا کرد و اولین آلبوم خود را با نام Speak and Spell در سال 1981 منتشر کرد. موسیقی کاملاً مصنوعی بود، اما با این وجود اصلی بود. در زمانی که بیشتر کارهای تکنو حول موضوعات تیره و تار می چرخید، دپش مد آهنگی در مایه دنس، اشعار خاص و آن نگرش «دریافت با آن» را ارائه داد. Speak and Spell در سال 1981 به یکی از ده آلبوم پرفروش بریتانیا تبدیل شد و Depeche Mode راه اندازی شد.

تعجب آور نیست که طرفداران و مطبوعات بی رحمانه اجراکنندگان جوان را تعقیب کردند و به زودی کلارک به اندازه کافی سیر شد. پس از کناره گیری کلارک، گور ترانه سرای اصلی شد و آلن وایلدر برای کمک به خوانندگی به آن اضافه شد. جف گیلز در رولینگ استون می نویسد: «تحت رهبری گور، موسیقی دپش مد - برای نقل قول عنوان آلبومی که بسیاری از طرفداران گروه آن را دوست دارند - به یک «Black Celebration» تبدیل شد. ترانههای او، که تعدادی از آنها باعث سرخ شدن برنامهنویسان رادیویی آمریکایی شدهاند، .» تقریباً بدون پشتیبانی ایستگاه رادیویی، Depeche Mode شروع به جذب مخاطب در آمریکا کرد. آنها در سال 1985 با آهنگ People Are People یکی از ده ها ترانه برتر را کسب کردند، اما به عنوان مجریان زنده بسیار محبوب شدند. برای مدتی این گروه حتی با گروههای هوی متال دهه 1970 مقایسه میشد که به طور مرتب در کنسرتها بدون کسب رکورد طلایی فروش میرفتند.

با این حال، به تدریج، دپش مد شروع به هجوم به بازار بسیار مهم رادیو کرد. این کار آسانی برای گروهی از منتقدان به نام «Synth Wimps» نبود - ایستگاههای رادیویی با فرمت راک استاندارد به سادگی Depeche Mode را پخش نمیکنند. گروه نجات یافت بود جمعیت سالن دنس و طرفداران موسیقی موج نو ( New Wave ) که میتوانند به آهنگ تکنو-پاپ و اشعار تحریکآمیز گروه بپیوندند. گور به رولینگ استون گفت: بسیاری از مردم تحت تاثیر موسیقی واقعی قرار می گیرند. آنها فکر می کنند که نمی توان با استفاده از کامپیوترها و سینت سایزرها و سمپلرها موسیقی با روح ساخت، که به نظر ما کاملا اشتباه است. ما فکر می کنیم روح در موسیقی از ترانه سرچشمه می گیرد. ساز و کار اصلاً مهم نیست.»

آلبوم Violator از Depeche Mode که در سال 1990 منتشر شد، و تور بعدی World Violation بیشترین میزان موفقیت را برای گروه به ارمغان آورد. آلبوم با آهنگهایی مانند « Enjoy the Silence »، «Policy of Truth » و «Personal Jesus » در بین ده آلبوم برتر قرار گرفت و در سال 1991 به رکورد فروش چند پلاتین رسید. ند راگت، نویسنده All Music Guide، گفت: «دپش مد» که این کلیشه بالینی موسیقی مصنوعی، راک بدون اینکه مانند یک گروه «راک» به نظر برسد، به ارتفاعات خیرهکنندهای رسید. این گروه در سال 1993 موفقیت Violator را با Songs of Faith and Devotion دنبال کرد که برای اولین بار در جدول در رتبه اول قرار گرفت. اگرچه این آلبوم یک موفقیت تجاری و پرطرفدار بود، اما این آلبوم - که در ماه می 1993 به فروش پلاتین رسید - و تراکهای ترکیبی سنگین آن، اگرچه عمدتاً گیتار محور بود، اما از نظر انتقادی منصفانه نبود. کریستوفر جان فارلی در تایم خاطرنشان کرد: «این یک آلبوم نرم تولید شده و بسیار شنیدنی است، اما در نهایت یک شکست عصبی وجود دارد.

یک وقفه چهار ساله، که با خروج وایلدر از گروه در سال 1995 ، پس از انتشار آهنگ ها. تلاش بعدی این گروه، Ultra، که در سال 1997 منتشر شد، دارای آهنگ های موفق Its No Good و Barrel of a Gun و آوازهای قوی تر و کنترل شده تر توسط Gahan بود. مجموعه تکآهنگهای موفق The Singles 86-98 در سال 1998 منتشر شد. یک تور حمایتی دنبال شد. اکسایتر که در سال 2001 با آهنگ اصلی Dream On منتشر شد، توسط مارک بل تهیه شد که از طریق همکاری با خواننده پاپ ایسلندی، بیورک، برای گروه آشنا بود. پس از انتشار Exciter، یک تور جهانی پنج ماهه در 24 کشور برگزار شد.
.