نوار کاست موسیقی نیوویو Hall & Oates 1984

نوار کاست موسیقی " 1984 Hall & Oates " ( درل هال اند جان اوتس ) با اسم آلبوم Big Bam Boom  در سبک موسیقی Electronic/New Wave/Blue-eyed soul از گروه موسیقی آمریکایی یاد شده که شامل دو نفر بنامهای Daryl Hall و John Oates می باشد که شروع کارشان در دنیای موسیقی از سال 1974 تاکنونست . درل هال و جان اوتس که توسط منتقد رون گیونز در استریو ریویو به عنوان اجرا کنندگان موسیقی Blue eyed-soul مورد استقبال قرار می گیرند، از اواخر دهه 1960 به عنوان دو نفر اجرا می کردند، اما اولین بار با اولین آلبوم RCA خود در سال 1975 توجه گسترده ای را به خود جلب کردند. این رکورد، درل هال و جان اوتس، شامل تک آهنگ موفق و مشهورشان «Sara Smile» بود که آنقدر محبوب شد که به تلاشهای قبلی آنها، بهویژه آلبوم 1973 آتلانتیک، Abandoned Luncheonette، علاقهمند شد. آلبومها و آهنگهای بسیاری در پی آن منتشر شده است. از جمله دومیها میتوان به «Rich Girl»، «Private Eyes» و «Say It Isnt So» اشاره کرد.

هر دو نیمه این دو نفر از سال های اولیه خود عاشق موسیقی بودند. هال، متولد فیلادلفیا ، پسر دو موسیقیدان آموزش دیده کلاسیک بود. اگرچه آنها به او آموزش صدا و پیانو دادند به این امید که او نیز مسیر کلاسیک را دنبال کند، هال توسط صداهای راک اند رول مسحور شد. زمانی که هال در دبیرستان تحصیل می کرد، سواری به فیلادلفیا می رفت تا در صحنه موسیقی ریتم و بلوز پر جنب و جوش شهر درگیر شود. او در گوشهها با گروههای آوازی سیاهپوست که به اندازه کافی تحت تأثیر فداکاری او قرار گرفتند، به او اجازه خواندن با آنها را دادند. در همین حال، او که نمی خواست پدر و مادرش را ناامید کند، تحصیلات خود را در رشته موسیقی کلاسیک ادامه داد. هال شروع به تجربه موفقیت در هر دو ژانر به طور همزمان کرد: او بعد از ظهر با ارکستر فیلادلفیا آواز می خواند و شب ها برای نوازندگانی مانند اسموکی رابینسون بزرگ موتاون در کلوپ های کوچک شهر می خواند.

از سوی دیگر، جان اوتس در شهر نیویورک از پدر و مادری به دنیا آمد که راک اند رول را دوست داشتند و علاقه او را به آن تشویق کردند. مادرش حتی او را به کنسرت های هنرمندان پیشگام راک مانند بیل هیلی می برد. اوتس از هشت سالگی شروع به آموزش گیتار کرد و در نهایت روتینی را که در آن سبک الویس پریسلی را تقلید می کرد، کامل کرد. مانند هال، پس از اینکه خانواده اوتس به منطقه فیلادلفیا نقل مکان کردند، او اغلب در نوجوانی به شهر می رفت تا کارهای موسیقی سول مانند سم و دیو یا گری یو اس بندز را ببیند. اوتس علاوه بر تمرین با گروه های مختلفی که با دوستانش تشکیل داده بود، زمان زیادی را صرف رقصیدن در آهنگ های موسیقی محلی کرد. او نیز در نهایت به یک خواننده و نوازنده پشتیبان استودیو تبدیل شد.

هال و اوتس در سال 1967، تقریباً در زمانی که هر دو در دانشگاه تمپل حضور داشتند، یکدیگر را ملاقات کردند. آنها به دلیل علاقه مشترکشان به موسیقی سول و ریتم اند بلوز به سرعت با هم دوست شدند. اوتس همچنین شروع به نواختن گاه به گاه با گروه راک هال، گالیور کرد. در سال 1969 آنها گالیور را ترک کردند تا به صورت جفت اجرا کنند. در آن زمان هال و اوتس نیز به موسیقی محلی علاقه داشتند. اولین آلبوم آنها در آتلانتیک، Whole Oates، که در سال 1972 منتشر شد، عمدتاً صدای فولک داشت. اگرچه این تلاش عموماً توسط منتقدان و طرفداران نادیده گرفته شد، اما این دو نوازنده هراس نداشتند. نسخه بعدی آنها، رها شده ناهار، بیشتر احساس روح چشم آبی داشت که در نهایت به علامت تجاری آنها تبدیل شد. عملکرد بهتری داشت و نقدهای خوبی به دست آورد و یک ترانه پرفروش یا Hit جزئی با «Shes Gone» به ثمر رساند.سومین نسخه آزمایشی هال و اوتس، War Babies، که همیشه تجربی بود، لحن راک خشن تر و متالیک تری داشت که تا حد زیادی مخاطبان در حال رشد آنها را بیگانه کرد. هال با یادآوری کنسرت های همان دوره، به مایکل رایان در People گفت: ما چند کنسرت اجرا کردیم که در آن مردم چیزهایی را به سمت ما پرتاب کردند. این دو نفر برای اولین بازی خود در RCA، داریل هال و جان اوتس، به صدای دلپذیر و Soul بازگشتند. تکآهنگ آلبوم، «Sara Smile»، در اروپا و همچنین آمریکا در رتبههای برتر قرار گرفت و هال اند اوتس تور جهانی موفقی را آغاز کرد. در همین حال، هم منتقدان و هم طرفداران به سراغ ناهار رها شده رفتند تا استعدادهای بیشتری را به این زوج جلب کنند و ترانه «Shes Gone» با تأخیر به موفقیتی بسیار بزرگتر از آنچه در ابتدا بود تبدیل شد. هال اند اوتس با انتشار آهنگ Bigger Than Both of Us در سال 1976، محبوبیت جدید خود را حفظ کردند و با تک آهنگ جذاب «Rich Girl» به موفقیت دیگری دست یافتند.

با این حال، سه آلبوم بعدی آنها به خوبی تمام نشد. یکی، در امتداد لبه قرمز، بیشتر از موفقیت های قبلی خود راک محور بود. دیگری، X-Static، تحت تأثیر دیسکو قرار گرفت. اما با انتشار Voices در سال 1980، هال و اوتس دوباره به مسیر خود بازگشتند و مجموعه ای از آلبوم های پلاتینیوم را جمع آوری کردند. صداها شامل بازسازی موفقی از ترانه های کلاسیک بند Rightous Brothers با عنوان Youve Lost That Lovin Feelin به همراه Kiss on My List که در جدول بالا رفته بود، بود. Private Eyes سال بعد نیز به همین خوبی عمل کرد و موفق شد با برش عنوان خوشبینانه و I Cant Go For That موفق عمل کند. بعدی H20 بود که شامل «Did It in a Minute»، «Maneater»، تصنیف آهسته «One on One» و «Family Man» بود. هال و اوتس از زمانی که مجموعهای از بهترین آهنگها، Rock n Soul Part One را منتشر کردند، راضی نبودند، اما هال و اوتس آهنگهای جدیدی را نیز در این آلبوم وارد کردند: «Say It Isnt It» و «Adult Education».

علیرغم موفقیت آنها، پس از Big Bam Boom در سال 1984، که موفق به تولید آهنگ های Out of Touch و Method of Modern Love شد، و آلبوم زنده محبوب Live at the Apollo، تیم قدیمی برای پیگیری پروژه های فردی از هم جدا شد. اوتس به تولید آلبوم برای سایر گروه های موسیقی کمک کرد، در حالی که هال دومین تلاش انفرادی خود را با نام Three Hearts in the Happy Ending Machine ضبط کرد. Hearts، مانند آلبوم انفرادی قبلی هال، Sacred Songs، نظرات محترمانه منتقدان را برانگیخت، اما طرفداران هال و اوتس ناامید شدند. هیچ دیسک خوب فروخته نشد

با این وجود، همانطور که هال در سال 1986 در مصاحبه ای با استیو دوگرتی در People پیش بینی کرد، این دو دوباره برای ضبط دوباره تیم شدند. در سال 1988 آنها Ooh Yeah! در آریستا و از تماشای دو تک آهنگ Everything Your Heart Desires و Missed Opportunity راضی شد که بین مخاطبان برتر چهلم محبوب شد. نه تنها طرفداران، بلکه منتقدان نیز از تلاش هال و اوتس برای اتحاد مجدد استقبال کردند. آلبوم بعدی هال و اوتس، Change of Season در سال 1990 نیز با آهنگ « So Close » موفق شد. این آلبوم دوازدهمین اثر منتشر شده این باند توسط شرکت ( RCA ) بود که به بازار عرضه شد . آلبوم فوق را یکی از بهترین آثار این گروه در دهه هشتاد میلادی می دانند چون چهار ترانه این آلبوم جز آثار Hit یا پرفروش بودند که دوباره توسط همین شرکت منتشر شد . ترانه Out of Touch که در رده اول جدول موسیقی پاپ قرار گرفت و همچنین همین ترانه در چندین چارت موزیک دیگر نیز قرار گرفت . رده بیست و چهارم در چارت موسیقی Hot Black Singles و رده هشتم جدول موزیک Adult Contemporary Charts و شماره یک چارت موزیک Dance Charts و در انگلستان هم همین ترانه در جدول موسیقی این کشور در رتبه 48 قرار گرفت . ترانه پرفروش دیگر آلبوم بنام Method of Modern Love که در رتبه پنجم قرار گرفت و ترانه Some Things Are Better Left Unsaid که این یکی هم در رتبه 18 جدول موسیقی آمریکا قرار گرفت . از نظر موسیقی این آلبوم در سبکهای متنوع پاپ - راک - دنس راک آر اند بی و سول ساخته شده بود و حتی از نظر موسیقی الکترونیک هم خیلی بیشتر از آلبوم قبلی گروه دارای عناصر موسیقی الکترونیک بود که آنرا با ساختار و صدای برآمده از آخرین تکنیکهای پیشرفته ضبط و پخش موسیقی تلفیق کرده بودند . آلبوم Big Bam Boom با فروش بیش از سه میلیون Records دارای رتبه کلی 5 در آمریکا شد . معمولا خواننده اصلی Daryl Hall و نوازنده گیتار الکتریکJohn Oates  است و آواز را پشتیبانی می کند این دو بیشتر آهنگهای که بصورت جداگانه یا با همکاری هم اجرا می کنند می نویسند و بیشترین شهرتشان را مدیون ترانه های هستند که از اواخر دهه هفتاده میلادی تا  اواسط دهه هشتاد روانه بازار نمودند . این باند دو نفره تاکنون 40 میلیون نسخه از آللبومهایشان در سراسره دنیا بفروش رفته و از این حیث موفق ترین و مشهورترین بانده دونفره دنیا بحساب می آیند . در سالهای ذکر شده 6 ترانه آنها به جایگاه اول پرفروشترین آهنگهای بیلبورد رسید و تعداد زیادی از ترانه هایشان در همان سال جز Top 40 یا چهل آهنگ برتر رسیدند . در جمع هفت آلبوم پلاتینوم RIAA و شش آلبوم طلائی RIAA دارند . مجله بیلبورد نام آنها را بعنوان موفقترین گروه دو نفره آمریکا بیشاز Simon & Garfunkel و Everly Brothers در سبک راک ثبت کرده . در سال 2003 نام آنها در راهروی مشاهیر راک اند رول ثبت شد و مجله بیلبورد نیز آنها را بعنوان پانزدهمین گروه معروف دو نفره تمام دوران موسیقی ثبت کرد . همچنین این باند موسیقی در دوم سپتامبر 2016 یک ستاره هم در راهروی مشاهیره هالیوود به رسم یادبود دریافت کردند .