نوار کاست موسیقی پراگرسیو راک Yes 1997

نوار کاست موسیقی " Yes 1997 " با اسم آلبوم ( Open Your Eyes ) در سبک موسیقی Electronic/Progressive Rock از گروه قدیمی موسیقی بریتانیایی ذکر شده که در تاریخ نوامبر سال 1997 بوسیله Eagle Records در انگلستان و Beyond Music در آمریکا منتشر شد .Yes زاییده فکر دو نوازنده بود: جان اندرسون خواننده و کریس اسکوایر، نوازنده بیس. آن دو در سال 1968 در کلاب مارکی لندن با هم آشنا شدند، اندرسون به استیو ترنر از رولینگ استون گفت، و خواننده اسکوایر را «یک نوع سایمون و گارفونکل» دانست. او در این فرض که نوازنده باس از سایمون و گارفانکل خوشش میآید درست بود. در هر صورت آنها به اندازه کافی اشتراکات موسیقی پیدا کردند تا بتوانند با هم آهنگ بنویسند. آنها بیل بروفورد درامر را از طریق تبلیغاتی در Melody Maker پیدا کردند - بروفورد با درام کیت ارزان قیمت خود که آن را شبیه به یک برند گران قیمت تر نقاشی کرده بود در افزودنی ظاهر شد - و پیتر بنکس گیتاریست و تونی کیبورد نوازنده کیبورد. گروه شروع به کار به سمت صدای جدیدی کرد که شدت راک را با عظمت رسمی موسیقی کلاسیک و ماجراجویی سبک و ریتمیک جاز ترکیب کند.

گروه با حضور زنده اولیه خود تغییری ایجاد کرد و اولین LP خود را با نام Yes برای آتلانتیک رکوردز در سال 1969 منتشر کرد. Yes علاوه بر نسخه اصلی خود، نسخه های جلد آهنگ های The Beatles و The Byrds را نیز به نمایش گذاشت. لستر بنگز، در نقد آلبوم رولینگ استون، Yes را گروهی خوب و در حال توسعه اعلام کرد و این رکورد را یک گروه لذت بخش خواند، اگرچه هیجان نوآوری واقعی وجود ندارد. تلاش دوم آنها ،Time and a Word ، که در سال 1970 منتشر شد، شامل یک اجرای عالی از بدون فرصت لازم، بدون نیاز به تجربه ستاره فولکلور ریچی هاونز بود که دارای کیبرد سمفونیک و تمی از یک فیلم کابوی بود. این رکورد توسط ادی آفورد طراحی شد که کار تولید مداوم او با Yes در سالهای بعد او را عملاً به عضوی از گروه تبدیل کرد.،با این حال، هیچ یک از این دو آلبوم تأثیر تجاری زیادی نداشتند. در همین حال، بنکس گروه را ترک کرده بود و گروه باید یک گیتاریست جدید پیدا می کرد. آنها استیو هاو، یک نوازنده آموزش دیده کلاسیک را استخدام کردند که سبک او به شدت تحت تأثیر نوازندگان جاز مانند جانگو راینهارت و وس مونتگومری بود. با کمک خلاقانه هاو، گروه روی رکورد بعدی خود کار کرد. آلبوم Yes  که در سال 1971 منتشر شد، شروع صدایی است که برای آنها شهرت بین المللی در دهه هفتاد به ارمغان آورد. علاوه بر آهنگهای حماسی مانند «Starship Trooper»، «Yous Is No Disgrace»، «Perpetual Change» و «Ive Seen All Good People»، LP یک قطعه آکوستیک انفرادی زنده از Howe با عنوان «The Clap» را اجرا کردند. آهنگ داستانی اندرسون A Venture و چندین آهنگ دیگر. اشعار اندرسون، مانند صدای گروه، قابل تشخیص ترین شکل خود را با شروع این ضبط به خود گرفتند. به نظر می رسید که جهان برای راک اند رول با کلماتی مانند: در یک کشتی بادبانی به جایی نمی رسد / اگر تابستان به زمستان تبدیل شود، مایه شرمساری نیست. ستایش رولینگ استون از آلبوم سنجیده شد: منتقد جان کوگل بلوغ جدید و ترانه های اصلی گروه را تحسین کرد اما از نبود نسخه های خاص گلایه کرد. با این حال، او نوشت که گروه به گونه ای اجرا می کنند که انگار یک فکر هستند، و کار خلاقانه باس Squire را متمایز می کند.

Yes اولین تور آمریکا خود را برای حمایت از آلبوم Yes آغاز کرد، اما مدت کوتاهی پس از آن، تونی کی، نوازنده کیبورد، گروه را ترک کرد و به Banks پیوست تا گروه جدیدی به نام فلش را تشکیل دهد. بله، به دنبال ریک ویکمن، سابقاً از گروه فولک-راک The Strawbs بود تا جای کی را بگیرد. ویکمن، پیانیست کلاسیک و نوازنده جلسات راک که قبلاً توسط مطبوعات راک بریتانیا به عنوان یک سوپراستار جدید شناخته میشد، یک هنرنمایی زرق و برق دار را به Yes آورد که با ترتیبات چالش برانگیز گروه همخوانی داشت. رکورد بعدی این گروه، Fragile، به یکی از نمونه های کتاب درسی LP پراگرسیو راک تبدیل خواهد شد. آلبوم Fragile که در سال 1972 منتشر شد شامل اولین تک آهنگ موفق گروه، Roundabout، چند آهنگ دیگر گروهی و یک نوبت انفرادی توسط هر یک از اعضای گروه بود. آهنگ انفرادی ریک ویکمن اجرای الکترونیکی قطعه ای از آهنگساز یوهانس برامس بود. این رکورد نه تنها به عنوان ترانه موفقیت آمیز گروه، بلکه به عنوان اولین آلبوم از بسیاری از آلبوم های Yes که شامل هنر جلد توسط هنرمند گرافیست راجر دین است، قابل توجه است. مناظر فانتزی دین و حروف متمایز به ضرایب بصری صدای بله برای لشکر طرفداران در سراسر جهان تبدیل می شود.

Fragile همچنین اولین موفقیت این گروه با منتقدان بود. بررسی رولینگ استون توسط ریچارد کروملین - اگرچه نه یک هیاهوی بیصلاحیت - نشان میدهد که بله، مانع بزرگی را برطرف کرده است. کروملین اشاره کرد که سندرم خودنمایی برخی از آهنگ ها را مخدوش کرده است، اما به طور کلی رکورد را تحسین می کند. او شکست ابزاری Roundabout را یک تور د-فورس، یک ناک اوت کامل، و شاید بی سر و صدا ترین لحظه ای که در یک رکورد در خاطرات اخیر ظاهر شد. آلبوم بعدی در سال 1972، Close to the Edge، زمینه های جدیدتری را شکست. با عنوان آهنگ آن که تمام قسمت اول را به خود اختصاص داد - که به حرکات تقسیم شده است - Close to the Edge به مرور زمان به عنوان یکی از بهترین آثار گروه و شاید آلبوم قطعی پراگرسیو راک شهرت یافت. LP شامل سه آهنگ سمفونیک - نزدیک به لبه، و تو و من و Siberian Khatru - وعده ژانر برای ارائه یک سفر ذهنی و احساسی را برآورده می کند. ترتیبات مفصل، منتقدان و طرفداران موافق بودند، هرگز تا این حد یکپارچه به نظر نمی رسید. بررسی کروملین مجدداً گروه را به خاطر ایرادات امضا و اشعار غیرقابل دسترس اندرسون مورد سرزنش قرار داد، اما اشاره کرد که Yes، زبان موسیقی منسجمی را از عناصری تشکیل داده است که توسط راکهای پراگرسیو برای سالها مورد استفاده قرار گرفتهاند. 

بند Yes برای حمایت از این دو آلبوم در سال 1972 به تور رفت، اما بروفورد قبل از شروع تور گروه را ترک کرد و آلن وایت، فارغ التحصیل Plastic Ono Band جایگزین او شد. نکات برجسته نمایش ها در یک مجموعه سه ضبط زنده، Yessongs در سال 1973، و در یک آلبوم کنسرت با همین عنوان منتشر شد. هنگامی که در تور بود، اندرسون مشغول خواندن زندگینامه یک یوگی اثر پاراماهانسا یوگاناندا بود و - با الهام از پاورقی - شروع به نوشتن آهنگ هایی با هاو کرد که کار بعدی گروه را تشکیل می داد، دو رکورد Tales From Topographic Oceans. Tales که در سال 1973 منتشر شد و به چهار جنبش تقسیم شد، صبر منتقدان را امتحان کرد و حتی برخی از طرفداران را از خود دور کرد. گوردون فلچر نقد رولینگ استون خود را با بیان صریح این جمله آغاز کرد که این آلبوم خیلی طولانی است و در ادامه از نودلینگ سایکدلیک گروه و احساس مکانیکی موسیقی شکایت کرد. او افزود: آهنگسازان جان اندرسون و استیو هاو بدون شک رابطه بین Tales و جستجوی شخصی آنها برای حقیقت، دانش، فرهنگ و آزادی را درک می کنند، اما آنها از بقیه ما سرنخی نکرده اند. بررسی سال 1975 رولینگ استون از آلبوم بعدی Yes، Relayer، به خوانندگان یادآوری کرد که Tales چهار طرف پیچیدگی غلیظ ناامیدکننده ای بود که بسیاری از ناظران را با ناراحتی کامل عقب نشینی کرد و حتی سرسخت ترین حامیان گروه را نیز تحت تاثیر قرار داد.

حتی ویکمن نیز Tales را کمی مجلل یافت و از گروه فاصله گرفت. به عنوان پالس! استیو هوچمن، منتقد و طرفدار پراگرسیو راک اظهار داشت، چیزی که برای ویکمن بیش از حد غافلگیرکننده بود، باید بسیار غافلگیرکننده بود: «این مردی است که دارای چنان سلیقه و حس تناسب ظریفی است که بعداً نسخه راک خود از اسطوره های آرتورین را به عنوان نمایش یخی به صحنه برد. ! اندرسون و اعضای بندش، کیبوردیست سوئیسی الاصل پاتریک موراز را استخدام کردند تا جای ویکمن را بگیرد. الپی بعدی گروه، Relayer، اواخر سال 1974 وارد فروشگاهها شد و علیرغم نظرات منفی، طلایی شد. Relayer، یکی از نویسندگان رولینگ استون اظهار داشت: ممکن است حتی فداکاران را خسته کند. سخنان خواننده جان اندرسون به اعماق تنبلی می پردازد در حالی که آلبوم به طور کلی، علیرغم برخی لحظات خوب، یک آلبوم بیش از حد، پرمدعا و بد تصور است. حماقت رویکرد افراطی Yes در حال آشکار شدن است. با این حال، منتقدان ملودی میکر همچنان از گروه حمایت میکردند و در یک بررسی کنسرت در سال 1976، سهم موراز در پخش صدای زنده را تأیید کردند. حتی رولینگ استون نیز به همین اندازه اعتراف کرد: الیوت کان اظهار داشت: «سورپرایز عصر این بود که گروه پنج نفره تا چه اندازه قبل از خروج ویکمن شبیه Yes به نظر میرسیدند».

در سال 1975 آتلانتیک Yesterdays را منتشر کرد، مجموعهای از آهنگهای دو آلبوم اول گروه و بازخوانی ده دقیقهای از «آمریکا» پل سایمون که در سال 1972 با ویکمن و بروفورد ضبط شده بود. در آن سال Yes در نظرسنجی خوانندگان Melody Maker برنده پنج جایزه شد، که به همراه مشارکت چشمگیر کنسرتها نشان میدهد که منتقدان و طرفداران بر سر مسیر گروه متفاوت هستند. اعضای مختلف گروه چند کار انفرادی انجام داده بودند و شروع به کار بر روی ترانه های جدید کردند. موراز از آهنگ های جدید ابراز نارضایتی کرد. در سال 1977، Moraz رفت و Wakeman به Yes بازگشت. مقالهای در سال 1977 رولینگ استون پیشنهاد کرد که بازگشت این نوازنده کهنه کار چند کیبورد، گروه را به زمین بازگرداند، به نقل از وایت که گفت: من اکنون احساس سبکی در گروه دارم. ریک آن طنز را به موسیقی باز میگرداند. گروه LP بعدی خود را با نام Going for the One برای انتشار پاییزی به پایان رساند. جان سوئنسون از رولینگ استون نوشت که با این رکورد گروه بر فروپاشی کیهانی خود غلبه کرده است. نویسندهای برای Melody Maker مشتاقتر بود و به Going for the One برچسب «بازگشت پیروزمندانه... یک آلبوم کلاسیک Yes » داد. این آلبوم دارای چندین آهنگ سخت است، از جمله آهنگ عنوان، Squire Parallels و Awaken.اندرسون در آن سال به ملودی میکر گفت که از افکار بین سیاره ای کیهانی ترانه سرایی گذشته خود دور می شود و قول داد که سال بعد گروه یک آلبوم واقعاً داغ منتشر خواهد کرد. در استودیو در سال 1978، گروه از ترانه های جدید خود ابراز هیجان کرد. ریک ویکمن به کریس ولش از Melody Maker گفت: «پیوستن مجدد به گروه بهترین کاری بود که تا به حال انجام دادم. ولش چند ماه بعد هنگام نقد و بررسی آلبوم Tormato به همین ترتیب در مورد آلبوم مشتاق بود: هرکسی که Yes را از ابتدا دنبال کرده باشد، از برخی جهات از تولد دوباره شگفت انگیز این گروه موسیقی خود خوشحال خواهد شد. با این حال، نویسندهای برای رولینگ استون، در مورد چیزی درباره تورماتو به جز نوازندگی اسکوایر، حرف چندانی برای گفتن نداشت، و آلبوم را با جناسهای مرتبط با گوجهفرنگی مانند «پیچیده»، «بیش از حد رسیده» و «فاسد» به سخره گرفت. با این حال، طرفداران نسبت به آلبوم و تک آهنگ آن Dont Kill the Whale اشتیاق نشان دادند، که به Tormato کمک کرد تا به موفقیت رادیوی Yes در آمریکا تبدیل به یک آلبوم با نشان طلایی و در نهایت پلاتین شود .

با وجود این موفقیت، یک تغییر جدید ترکیب Yes را تغییر داد. Squire، Howe، و White با اندرسون در مورد مسیر آلبوم جدید اختلاف نظر داشتند. ویکمن میخواست قطعاتش را از خانهاش در سوئیس روی نوار بفرستد. در نتیجه، خواننده و نوازنده کیبورد از پروژه دور شدند و Squire و شرکت را ترک کردند تا تلاش کنند چیزی را با هم ترکیب کنند. یک راه حل بعید در قالب تروور هورن و جف داونز، که به خاطر کارشان به عنوان موج جدید The Buggles شناخته می شوند، به دست آمد. هورن و داونز آهنگی را برای گروه ارسال کرده بودند، برای کمک به ضبط آن به استودیو دعوت شدند و به زودی متوجه شدند که به عنوان اعضای گروه استخدام شده اند. بسیاری از طرفداران Yes از این خبر شوکه شدند، اما همانطور که هاو به کارل دالاس از Melody Maker گفت، ترکیب جدید گام بعدی منطقی به نظر می رسید. هورن وکال را بر عهده گرفت و داونز کیبورد می نواخت و گروه آلبوم Yes جدیدی به نام Drama را تهیه کرد. اشعار و تنظیمهای آهنگهایی مانند «Into the Lens»، «Tempus Fugit» و «Machine Messiah» با استایلهای کلاسیک بله مطابقت داشت، اما یکی از نویسندگان Melody Maker درام را «متوسط بودن به شکل عظمت» یافت. گروه تور در دور - با استفاده از یک استیج گردان منحصر به فرد - برای حمایت از LP برگزار کرد.

بعد ازآلبوم  ِDrama گروه مدتی ساکت بود. در سال 1981 آتلانتیک گلچینی از ترانه های زنده به نام Yesshows را منتشر کرد که دالاس آن را آلبومی بهتر از درام در کل و تنوع جالبتری در نسخه ضبط شده آهنگها نسبت به پیشنهاد Yessongs یافت. استیو هاو گروه را ترک کرد تا با سوپرگروه پاپ ای ژیا اجرا کند - زاییده فکر هورن و داونز - بنابراین او برای پروژه بعدی آلبوم ، 90125 در سال 1985 در دسترس نبود. اما مونتاژ آن پروژه مدتی طول کشید بعد از جدا شدن Rick Wakeman از نفرات برجسته و اصلی اینگروه از آنها گیتاریست و نوازنده کیبرد و تهیه کننده معروفشان Billy Sherwood تصمیم به ساخت و توسعه آلبوم با کمک عضو شناخته شده دیگر باند یعنی Chris Squire گرفت . آنها توجه مدیریت جدید گروهشان را بخود جلب نمودند که برخی از ترانه های خود را برای آلبوم جدید استودیویشان استفاده کنند . ترانه اصلی و عنوان آلبوم بنام Open Your Eyes توانست در جدول موسیقی Billboard Hot Mainstream Rocks Tracks Chart در رده سی و سه قرار گیرد که بوسیله ترانه دیگری از همین آلبوم بنام New State Of Mind تعقیب شد . یک تور موسیقی 12 ماهه بمنظور معرفی به هواداران موسیقیشان و حمایت از این آلبوم از اکتبر سال 1997 که مصادف با سی امین سالگرد تشکیل باندشان بود برگزار گردید . در این آلبوم نوازنده کیبرد روسی بنام Igor Khoroshev بعنوان مهمان حضور داشت .